เชียงใหม่ มีหลายสถานที่ หลายดอย ที่น่าเที่ยว

 

ดอยสุเทพ - จากเมื่อก่อนที่เดินขึ้น มีบันไดทอดยาวหลายขึ้นให้คอยนับเล่น เวลาเปลี่ยนไป ดอยสุเทพมีกระเช้าเพื่อคอยบริการนักท่องเที่ยว ทั้งประหยัดเวลา และประหยัดความเหนื่อย

แต่ใครจะรู้ว่า ช่วงเวลาที่ไล่เลื่อนไปกับกระเช้าลอยฟ้า เทียบระหว่างกับการเดินหยอกล่อขึ้นบันไดเพื่อไปสักการะพระธาตุบนดอย อย่างไหนจะได้ความรู้สึกที่ดีกว่ากัน

 

หมู่บ้านชาวเขา - เด้กน้อยชาวเขาแก้มแดงระเรื่อ วิ่งมาหยอกล้อเล่นกับนักท่องเที่ยว ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เดี๋ยวนี้หมู่บ้านชาวเขากลายเป็นกลุ่มธุรกิจขนาดเล็กที่เกิดขึ้นในชุมชน ชาวเขารู้จักขายของ รู้จักต่อรองราคา!!

 

ไนท์บาร์ซ่า - ของทำมือ ของหัตถกรรม จากหลายหลายหมู่บ้านมารวมกันขายที่นี่ ราคาสบายๆ ต่อรองกันได้ เดี๋ยวนี้ไนท์บาร์ซ่า กลายเป็นตลาดที่คล้ายๆ แถวสีลม มีกระเป๋าหนัง นาฬิกา เสื้อผ้า แบรนด์เนม ที่รอคอยแต่ลูกค้าชาวต่างชาติมากกว่าคนไทย

 

ถนนคนเดิน - ตรงประตูท่าแพ เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ย้ายจากไนท์บาร์ซ่ามาเดินตรงนี้กันแล้ว บรรยากาศยามเย็นที่สบายโดยไม่ต้องติดแอร์ ชาวบ้านนำของมาขาย ทั้งของท้องถิ่น ผ้าไหม ของทำมือ และเครื่องเงินต่างๆ

ถนนทอดยาวมีของขายละลานตา เดินกันจนเหนื่อย แต่สนุก

 

หรือแม้กระทั่ง ศูนย์หัตถกรรมร่ม ที่บ่อสร้าง ที่ผลิตร่มกระดาษสา และวาดลวดลายสีสันสวยงาม เหมือนในโปสการ์ด หากเราได้ไปเที่ยว ถ้าขอเขาลงมือไปวาดรูปเอง ก็สามารถนะ...

 

ยังมีอีกหลายที่ที่น่าเที่ยวในเชียงใหม่ ทั้งโบราณสถานที่มีมานาน ร้านอาหารบรรยากาศดีๆ ที่ริมปิง หรือแม้กระทั่งที่ที่สร้างขึ้นมาใหม่ อย่างไนท์ซาฟารี

 

ทั้งมนต์เสน่ห์ของชาวเหนือ ที่พูดสำเนียงไพเราะและน่าฟังตลอดเวลา

รวมทั้งผิวพรรณของชาวเหนือ ที่อยู่บนที่สูงอากาศดี มีผิวอมชมพู สุขภาพดี แก้มแดงระเรื่อ จนน่า อิจฉา

 

เพื่อนฉันหลายคนถึงขนาดลาออกจากเมืองหลวงที่วุ่นวาย ลี้ไปอยู่เมืองเชียงใหม่ที่น่ารื่นร่ม ทั้งที่ ทั้งคน

หากมีเวลาได้อยู่เชียงใหม่ซักอาทิตย์ คงติดใจอยากจะอยู่ต่อเป็นเดือน

 

อีกจังหวัดที่น่าไปและน่าเที่ยวไม่แพ้กัน

จังหวัดที่อยู่เหนือสุดยอดแดนสยาม เชียงราย

ขึ้นดอยตุงไปชมพรรณไม้ที่สวนสมเด็จย่า

และขาช้อปพลาดไม่ได้กับการไปเที่ยวที่แม่สาย

ข้ามไปชายแดนพม่า ที่ อ.ท่าขี้เหล็ก

 

ภาพในโปสการ์ดคือด่านข้ามแดนระหว่างประเทศไทยและพม่า

โดยก่อนข้ามตรงไปเขียนใบขออนุญาติข้ามแดนเสียก่อน เสียเงินให้ 30 บาท

และไปเสียตังค์ค่าเหยียบประเทศเเค้อีกคนละ 10 บาท

เมื่อก่อนจะมีเด็กๆ ชาวเขามายืนให้ถ่ายรูปด้วยๆ โดยขอเงินค่าขนมคนละ 10-20 บาท

คราวล่าสุดที่ไปมาเมื่อต้นปีนี้ ไม่เห็นมี ธุรกิจเล็กๆ แบบนี้อาจไม่มีใครสนใจแล้ว

เพราะคนมัวแต่ข้ามไปซื้อของถูกกันมากกว่า

 

ที่จะพบกับของถูกแสนถูก โดยเฉพาะ CD, DVD

กระเป๋า เสื้อผ้า แบรนด์เนม ที่ราคาต่อรองกันได้เกือบ 50%

ไม่ได้โม้ ลองไปดูแล้วกัน

 

โปสการ์ดลายเส้นง่ายๆ ใบนี้เป็นฝีมือพี่ระจัน
พ่อลูกอ่อนผมน้อย อารมณ์ดี

โปสการ์ดลายเส้นชุดนี้มีถึง 6 ภาพด้วยกัน
ยังจำได้ถึงวันเปิดตัวโปสการ์ดชุดนี้ที่ร้านสรรพรส
บรรยากาศง่ายๆ เป็นกันเอง
ถึงจะไม่รู้จักเจ้าของฝีมือโปสการ์ดอย่างสนิทสนม แต่ก็มีโอกาสได้คุ้นตา ทักทายกันตามงานต่างๆ บ้าง

คนส่งโปสการ์ดใบนี้มาหามีนามว่า "กะละมัง"
เป็นแม่ยกที่ลงทุนให้โปสการ์ดลายเส้นของพี่ระจันผลิตออกมาขายได้
หลังจากที่ทำงานกรุงเทพฯ อยู่ยกใหญ่
ตอนนี้หนีกลับไปรับอากาศดีๆ อยู่ที่เชียงใหม่แล้ว
เลยส่งโปสการ์ดมาให้เรา แอบอิจฉา เล่นๆ

โปสการ์ด : ห้องเรียนที่เงียบที่สุดในโลก

จริงๆ โปสการ์ดชุดนี้มีถึง 6 ใบด้วยกัน
แต่ที่เอามาให้ดูมีแค่สองใบที่น้องพินส่งมาให้

น้องพินเขียนมาบอกว่า
"วันนี้พาตัวเองไปดูโปสการ์ดของตัวเองและของคนอื่นที่ส่งหากันมาตลอด
โปสการ์ดเต็มกำแพง..เยอะแยะมากมาย
บ่งบอกอะไรเราหลายอย่าง
อย่างแรก - การสื่อสารสมัยเก่าอย่างไปรษณีย์บัตร ยังคงได้รับความนิยม
แม้จะเป็นกลุ่มไม่โตแต่ก็ยังคงเหนียวแน่น
อย่างที่สอง - การส่งความคิดถึงกัน ข่าวสาร ข่าวคราวถึงกัน ผ่านกระดาษแผ่นบางๆ
ยังคงเป็นการสื่อสารที่มีความหมายสำหรับความรู้สึกของใครหลายๆ คน"

อีกแผ่นหนึ่งว่าไว้
"ในขณะที่พินต้องอยู่โยงเฝ้าเมืองหลวง
ใครๆ หลายคน ส่งข่าวคราวมาหาบอกเล่สความเป็นไป
ชีวิต..หลายคน เป็นและไป ของเมืองเหนือ..รวมถึงพี่หญิงด้วย
บางคนไปธุระ - บางคนไปเที่ยว - บางคนไปทำงาน
เลยคิดเล่นๆ การเดินทาง มีฤดูกาล เหมือนกันหนอ"

น้องพินเป็นน้องสาวอีกคนที่รู้จักกันทางโปสการ์ดมานานมาก
จำไม่ได้ว่าเริ่มเขียนหากันตั้งแต่เมื่อไหร่
แต่ถ้าจำไม่ผิด คงเริ่มมาจากเว็บ love-postcards
ที่เราได้ทำขึ้นมาเมื่อ 3 ปีก่อน
เท่ากับว่า ถ้าเว็บอายุครบ 3 ขวบ
มิตรภาพของเราตอนนี้ก็เหมือนกับต้นไม้ที่แตกเมล็ดขึ้นมาแล้ว
ต้นมิตรภาพที่รอฟูมฟักใส่ปุ๋ยแห่งตัวหนังสือไปเรื่อยๆ

น้องพินเป็นคนขยันเขียนโปสการ์ดค่ะ บางวันก็เขียนมาบ่นเรื่องทำงาน
บางวันก็เขียนมาเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้
ไปเที่ยวนั่นเที่ยวนี้ เราส่ง "ข่าวสาร" แลกกันทางโปสการ์ดมานาน
นานเสียจนนับครั้งได้ว่าเราโทรหากันเมื่อไหร่
เพราะมีความรู้สึกว่า เรื่องบางเรื่องถ้าไม่เร่งรีบก็อย่าไปรีบเร่ง
บอกเล่าผ่านกาลเวลา อาจจะรับรู้ช้าหน่อย แต่ก็ได้รับรู้
และมีตัวหนังสือเก็บเอาไว้ให้เราได้จดจำ

หาเวลาหยิบโปสการ์ดเก่าๆ หรือของเก่าๆ ลองมานั่งทบทวนความหลังดูสิค่ะ
จะพบว่า..มันมีความทรงจำเกิดขึ้นมากมาย.

ไม่คิดว่า เว็บเล็กๆ อย่าง love-postcards จะมีหนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ให้เกียรติไปลงในคอลัมน์ เดลี่@Web แนะนำเว็บไซต์

ฉันตั้งใจทำเว็บไซต์นี้ขึ้นมา เพื่อเป็นที่พักบ้านเล็กๆ ให้กับคนรักโปสการ์ด ได้มาพูดคุยกันในสิ่งที่ชอบ ในสิ่งที่รัก คนชอบเขียน คนชอบสะสม โปสการ์ด จะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่
คุณเชื่อไหมว่าตั้งแต่เปิดบ้านหลังเล็กนี้มา บ้านหลังนี้อบอุ่นน่าดูเลย

โปสการ์ดทำมือ
บ่อยครั้งที่เรามักซื้อโปสการ์ดส่งไปให้คนที่เรารักในโอกาสต่างๆ เพื่อถ่ายทอดความรู้สึกหรือความผูกพันที่มีให้ แต่จะประทับใจผู้รับเพียงใดถ้าโปสการ์ดนั้นเกิดจากใมอการประดิษฐ์ของผู้ส่งเอง สนใจข้อมูลเพิ่มเติมเชิญที่เว็บไซต์ love-postcards

โปสการ์ดทำมือ มีวิธีการทำโปสการ์ดที่ไม่ยากจนเกินไปสำหรับเพื่อนๆ ที่มีใจรักการขีดๆ เขียนๆ ศิลปะลงบนแผ่นกระดาษ รวมถึงเก็บผลงานใหม่ๆ เพื่อเป็นแรงบันดาลใจหรือจุดประกายให้วาดฝันสร้างจินตนาการ ก่อนลงมือประดิษฐ์ออกมาเป็นโปสการ์ดฝีมือตัวเอง นอกจากโปสการ์ดแล้วยังมีหนังสือที่สามารถทำขึ้นมาเองได้ สนใจติดตามจาก หนังสือทำมือ สดท้ายยังมีหัวข้อน่าอ่านมากมายรออยู่ อาทิ เรื่องสั้นน่าเล่า รู้ไว้ใช้เม้าท์ Postcard Lovers ฯลฯ...

ขอบคุณ หนังสือพิมพ์ ไทยรัฐ นะคับที่พูดถึงเว็บของเรา ขอบคุณมาก